Homilie Tweede Paaszondag 2026
T
Tweede Paaszondag A Hand 2,42-47 1Petr.1,3-9 Joh.20,19-31
Pasen is het feest van de vreugde en de blijdschap want Jezus is verrezen. Maar toch... als we het evangelie goed beluisterd hebben, vinden we bij Jezus’ leerlingen maar weinig vreugde en enthousiasme. We zijn eerder getuige van onrust, paniek en tegengestelde reacties: de ene gelooft, de andere gelooft niet. De eensgezindheid van de jonge Kerk, zoals beschreven in de Handelingen van de Apostelen, is er nog niet te vinden. Integendeel, de leerlingen zijn bang en hebben hun deuren gesloten uit vrees voor de Joden.
Kunnen we wel echt Pasen vieren en aan de vrede en vreugde deelachtig worden, als we niet echt geloven dat Jezus verrezen is? Maar dat geloof is niet zo vanzelfsprekend. Dat is wat het evangelie ons vandaag duidelijk wil maken. We ontmoeten in dat evangelie een leerling, een ooggetuige, die veel moeite heeft te geloven dat Jezus verrezen is. We kennen hem allemaal, die ongelovige Thomas. Misschien werd er vroeger vanuit de zekerheid van het geloof wat op hem neergekeken, maar we zijn hem de laatste tijd sympathieker gaan vinden. Tegenwoordig is hij degene die het dichtst bij onze kritiek en onze twijfels staat.
Homilie Pasen 2026 dagmis
Pasen 2026 dagmis Hand 10,34a.37-43Kol 3,1-4 Joh 20,1-9
Het woord Pasen komt van het Hebreeuwse Pesah, wat iets als “passage” of “doorgang” suggereert. Het woord verwijst naar het exodusgebeuren: de uittocht uit Egypte, de doorgang door de Rode Zee en de intocht in het Beloofde Land. Telkens is er een beweging of dynamiek mee gemoeid. Met Pasen vieren wij, christenen, Christus’ overgang van dood naar leven. Per slot van rekening is Hij dat definitieve Paaslam dat de Hebreeën slachtten bij de bevrijding uit Egypte. Hij is het Lam van God dat de zonden van de wereld wegdraagt en een nieuwe schepping doet aanlichten. Pasen is een gangpad van dood naar leven en veronderstelt actie en beweging. En daarvan getuigt het Evangelie van deze Paaszondag op wel heel sportieve wijze: er wordt heel wat in gerend en gelopen.
Homilie Vijfde zondag Vasten A 2026
Vijfde zondag Vasten A Ez. 37,12-14 Rom. 8,8-11Joh 11,1-45
“Lazarus, hierheen, naar buiten, naar het Licht, kom naar Mij toe!” Deze woorden, broeders en zusters, die Jezus bij het graf van zijn overleden vriend uitspreekt – letterlijk staat er dat Hij ze uitschreeuwt met grote stem – spreekt Jezus ook tot ons. “Jij die nog dwaalt in het duister van twijfel en ongeloof, jij die je nog ophoudt in het domein van de dood waar alleen getreurd en getroost wordt, kom naar buiten, kom naar het licht, komt tot leven!”
De opwekking van Lazarus is opnieuw een openbaringsverhaal. Zoals Jezus zich beide vorige zondagen openbaarde, eerst aan de Samaritaanse als de bron die haar diepste dorst kon stillen, en daarna aan de Blindgeborene als het licht van de wereld, zo openbaart Hij zich nu als het leven van de mensen. Het ware leven wel te verstaan, dat van de Geest. Want door de zonde blijft uw lichaam weliswaar door de dood getekend, schrijft Paulus aan de Romeinen, maar uw geest leeft door de gerechtigheid. En als de Geest van Christus in u woont, zal Hij die Christus uit de dood deed opstaan, ook uw sterfelijk lichaam eens doen verrijzen door de kracht van zijn Geest (Rom 8,10-11). Lazarus wordt vandaag door Jezus ten leven gewekt, maar nog niet om eeuwig te leven.
Homilie Derde zondag van de Vasten A 2026
Derde zondag van de Vasten A Ex 17,3-7 Rom 5,1-8 Joh 4,5-42
Het is een gemeenplaats te beweren dat onze beschaving een consumptiebeschaving is. Ze ziet de mens als een leeg vat dat gevuld moet worden: met geluid, door een koptelefoon op zijn oren te zetten; met beelden, door een scherm voor zijn ogen te plaatsen; met alles wat zijn behoeften kan bevredigen en tegelijk vermenigvuldigen.
Dat is het tegenovergestelde van wat Jezus deed toen Hij tegen de Samaritaanse zei: “Wie het water drinkt dat Ik hem schenk, zal nooit meer dorst krijgen. Het water dat Ik geef, zal in hem een bron worden die opwelt en eeuwig leven voortbrengt.” (Joh 4,14). Ons vasten moet ervoor zorgen dat we terug aansluiting vinden bij die bron die ons echt kan vervullen. Het ware vasten, dat we verrichten als de Bruidegom van ons is weggenomen, is het vasten dat uitdrukking geeft aan onze verwachting en hoop op de wederkomst van Christus. Dat vasten overspoelt ons met Zijn aanwezigheid, zodat Hij degene wordt die zijn werk in ons kan doen.
Homilie Tweede zondag van de Vasten 2 2026
Tweede zondag van de Vasten 2 2026 Gen 12,1-4 2Tm 1,8-10 Mt 17,1-9
Het leven van een christen is fundamenteel een op weg gaan. Werden christenen in de eerste tijden niet “de mensen van de weg” genoemd? (Hand 9,2) En zegt Christus niet van zichzelf “Ik ben de Weg”? (Joh 14,6) Abraham, onze vader en ons voorbeeld, gaat op weg, daartoe uitgenodigd door een mysterieuze stem die hem zegt: “Vertrek, verlaat, ga op weg”. En Abraham gaat op weg, verlaat zijn land en zijn familie, en wordt een zegen voor anderen. Daarmee is de identiteit van de christen vastgelegd: hij is iemand die op weg gaat en een zegen wordt voor anderen. Op weg gaan vraagt volharding, duurzaamheid, uithoudingsvermogen. Maar volharding betekent niet dat je altijd alleen maar in hetzelfde tempo recht vooruitloopt. De weg is soms kronkelig, hij stijgt en daalt, er zijn hoogtepunten en diepe dalen, je komt op kruispunten; je loopt, je rust, je keert om, je struikelt, je valt en staat weer op; er gebeurt zoveel onderweg, dingen die we al te vaak als tegenstijdig zien maar die toch allemaal deel uitmaken van diezelfde weg en die onze identiteit als christen vormgeven.
Homilie Zesde zondag A 2026
Zesde zondag A Sir 15,15-20 1Kor 2,6-10 Mt 5,17-37
Jezus Christus, de Zoon van God, is in de wereld gekomen om ons de wijsheid van God te onderrichten. De wijsheid van God, dat is de Heilige Geest die zich wil hechten aan ons geest, en ons hart in vlam wil zetten om te branden van liefde. Want God is liefde en alleen door te branden van liefde worden wij één met Hem en één in onszelf.
Het is duidelijk dat Jezus zijn toehoorders op een hoger niveau wil tillen dan dat van loutere uitvoerders van voorschriften. Hij wil tonen wat geen oog heeft gezien; Hij wil laten horen wat geen oor heeft gehoord; Hij wil iets geven dat nog niet in de geest van de mens is opgekomen: namelijk de Heilige Geest van liefde die God heeft bereid voor wie Hem liefhebben. Deze Heilige Geest die zich hecht aan onze geest, is als een licht die de bodem van ons hart onderzoekt, die alle dingen tot zelfs de diepten van God doorgrondt.