Homilie voor de 3de paaszondag A 19 april 2026
Homilie voor de 3de paaszondag A 19 april 2026
Uit het verhaal van de ontmoeting van de verrezen Heer met de leerlingen van Emmaüs kunnen we heel wat leren over het ‘herkennen van de Verrezene’,
het aanwezig weten van de Verrezene, het geloof in die aanwezigheid. We zouden kunnen verzuchten:
‘Dat die verrezen Jezus maar eens aan ons verschijnt, zich aan ons laat zien,
dan zouden wij vast en zeker wel geloven in de verrijzenis en in zijn aanwezigheid!’ Wel, Hij verschijnt aan de leerlingen van Emmaüs, maar ze herkennen Hem niet… En dat is een gegeven dat ook in andere verschijningsverhalen voorkomt.
In het geval van de leerlingen van Emmaüs is de reden daarvoor dat Jezus niet wil dat ze Hem onmiddellijk herkennen.
Maar dat niet willen is eigenlijk niet kunnen.
Hij kan zich nog niet openbaren omdat die leerlingen daar nog niet klaar voor zijn. Misschien kennen jullie het gezegde:
‘Als de leerling klaar is, verschijnt de meester.’
En we kunnen ook verwijzen naar het zgn. Messiasgeheim in het evangelie van Marcus:
Jezus wil niet dat de mensen weten dat Hij de Messias is omdat ze dat nog niet kunnen inzien en begrijpen.
‘Herkennen’ in ons Emmaüsverhaal heeft zeker de betekenis van ‘inzien’, zien, begrijpen met geest en hart en daardoor ervaren.
Dat de twee leerlingen dat nog niet kunnen wordt door Jezus geduid als gebrek aan verstand en traag van hart zijn.
Het klinkt uit zijn mond tamelijk kwetsend, in ieder geval direct, en het lijkt erop dat Hij weinig rekening houdt met hun emoties.
Maar misschien is dat wel nodig om hen tot inzicht en herkenning te brengen. Waarom kunnen ze Hem niet herkennen?
Homilie voor de tweede paaszondag – Beloken Pasen 12 april 2026
Homilie voor de tweede paaszondag – Beloken Pasen 12 april 2026
De evangelielezing van Beloken Pasen is het slot van het Johannesevangelie. Johannes wijst in het laatste vers ervan naar het doel van zijn evangelie:
opdat gij moogt geloven dat Jezus de Christus is, de Zoon van God, en opdat gij door te geloven leven moogt in zijn Naam.
Hij wil opwekken tot geloof, geloof dat leven schenkt.
Liefde is het verlangen naar het leven en het geluk van de geliefde.
God verlangt dat we leven, echt leven en Hij zorgt er voor dat wij dat kunnen. Daartoe heeft Hij ons zijn Zoon gegeven.
Die zegt in een nachtelijk gesprek met de farizeeër Nicodemus:
Zozeer immers heeft God de wereld liefgehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon heeft gegeven,
opdat al wie in Hem gelooft niet verloren zal gaan, maar eeuwig leven zal hebben. (Joh 3, 16)
Homilie voor het hoogfeest van de verrijzenis van de Heer Paaszondag 5 april 2026
Homilie voor het hoogfeest van de verrijzenis van de Heer Paaszondag 5 april 2026
De corona-tijd verplichtte ons tot een andere levensstijl. Toch wat het uitgangsleven en het reizen betreft.
We vonden de waarde terug van een beperkte maar hechte familie- en vriendenkring. Het was de tijd van de zogenaamde ‘bubbels’ waarin we dienden te blijven.
We leerden ook de schoonheid herontdekken van wat dichtbij te zien was en omdat we het geluk hadden van een prachtige en warme lente
konden we er effectief van genieten,
tenminste wij, die niet door het virus besmet waren
en dus niet in afzondering dienden te lijden of erger, te sterven.
Er werd even gedacht dat de verplichte verandering van levenswijze toch blijvende vruchten zou opleveren
en men het misschien wat soberder zou blijven doen. Nee. Het werd al snel weer ‘business as usual’.
Het toerisme boemde als nooit tevoren.
Want, nu we er weer uitmochten en uitko
Homilie voor de 5de zondag van de veertigdagentijd A 22 maart 2026
-Homilie voor de 5de zondag van de veertigdagentijd A 22 maart 2026
Opstaan tot nieuw leven: dit mocht helaas niet….
Mag vergeving en verzoening nu wel nog?
Na het bericht van de opwekking van Lazarus, het zevende en laatste teken van Jezus,
begint in het Johannesevangelie eigenlijk al het lijdensverhaal.
Immers, onmiddellijk na die opwekking volgt de bijeenkomst van het Sanhedrin waarin het besluit genomen wordt Jezus uit de weg te ruimen.
Dit zevende en laatste teken is wel het grootste: een dodenopwekking.
In de evangelies kennen we naast dat van Lazarus nog twee opwekkingsverhalen: dat van het dochtertje van Jaïrus in het Marcusevangelie
en dat van de jongeling van Naïn in het Lucasevangelie. Er is hier geen sprake van verrijzenisverhalen.
Want verrijzenis is geen terugkeer naar een aards bestaan.
Het leven of bestaan na de dood is geen voortzetting van wat we hier beleven
en we dienen eindelijk eens op te houden er zo over te praten of er zo over te dromen. En in onze geloofsbelijdenis belijden we geen geloof in een dodenopwekking
maar in de verrijzenis van Christus.
Homilie voor de 2de zondag van de veertigdagentijd A 1 maart 2026
Homilie voor de 2de zondag van de veertigdagentijd A 1 maart 2026
“Luistert naar Hem!”
In het boek Exodus lezen we
dat Mozes de berg Sinaï beklom met drie mannen - Aäron, Nadab en Abihu - en zeventig oudsten om er te horen wat God van het volk wou, wat zijn wil was. De drie mannen en de zeventig oudsten vertegenwoordigden heel het volk.
Zo bestijgt Jezus met drie leerlingen een hoge berg.
Zij vertegenwoordigen het nieuwe volk van God, waartoe ook wij behoren. Wat die leerlingen horen en zien is ook voor ons bestemd.
En wat horen ze?
Luistert naar Hem.
Luisteren is hier niet een vrijblijvend luisteren
naar een mooi verhaal of een interessante toespraak of homilie.
Het is niet luisteren naar het zoveelste praatprogramma op de televisie.
Het is niet luisteren om iets te weten te komen, om mee te zijn met de actualiteit.
Homilie voor de 6de zondag door het jaar A 15 februari 2026
Homilie voor de 6de zondag door het jaar A 15 februari 2026
Rembrandt, De terugkeer van de Verloren Zoon: zeer overtreffende gerechtigheid….
Ik zeg u: als uw gerechtigheid die van de schriftgeleerden en Farizeeën niet ver overtreft, zult gij zeker niet binnengaan in het Rijk der hemelen.
Ook deze vermaning uit de Bergrede is opnieuw tot ons gericht en eveneens de volgende, die we vandaag niet te horen kregen:
Weest dus volmaakt, zoals uw Vader in de hemel volmaakt is. (5, 48)
Wat bedoelt Jezus met de ‘gerechtigheid van de schriftgeleerden en Farizeeën’? En vooreerst: wat bedoelt hij met ‘gerechtigheid’?
In ieder geval niet hetgeen deze term vandaag inhoudt:
het aanduiden van onrecht, het veroordelen en bestraffen van de misdadiger, de erkenning van het slachtoffer en diens rechten
en het met alle middelen ondersteunen van het slachtoffer
om het door de misdaad veroorzaakte trauma te boven te komen, met daarbij eventueel de nodige financiële tegemoetkoming.
‘Gerechtigheid’ heeft in de Bergrede niets met het gerecht, met justitie te maken. De term duidt een gedrag aan, een wijze van leven,
die de gemeenschap ten goede komt,
gericht is op het leven, welzijn en geluk van medemensen.
‘Gerechtigheid’ heeft dus te maken met zorg, respect, eerbied, mededogen
en ook met barmhartigheid en kan dus als synoniem voor naastenliefde gelden.
Het is maar te hopen dat justitie ook die gerechtigheid dient… ‘Gerechtigheid’ is geen synoniem van ‘rechtvaardigheid’.
Maar rechtvaardigheid is een aspect van gerechtigheid, weliswaar een heel belangrijk.