Homilie voor het feest van de Opdracht van de Heer (Maria-Lichtmis) 2 februari 2026
Homilie voor het feest van de Opdracht van de Heer (Maria-Lichtmis) 2 februari 2025
Vorige zondag hoorden we in de evangelielezing
hoe de evangelist Matteüs de verkondiging van Jezus
- verwijzend naar de profeet Jesaja- duidt als een verlichting die het duister verdrijft.
Het volk dat in de duisternis zat, heeft een groot licht aanschouwd. En over hen die in het land van doodse duisternis gezeten waren, over hen is een licht opgegaan. (Mt 4, 16; Jes 9, 1)
Jezus is het door God gezonden verlichtende licht.
Ook in het Johannes-evangelie is het licht dé metafoor waarmee over Jezus gesproken wordt:
Het ware Licht, dat iedere mens verlicht, kwam in de wereld. (Joh 1, 9)
En bij herhaling wijst Jezus er ook zichzelf als het licht aan:
Opnieuw richtte Jezus het woord tot hen en sprak:
“Ik ben het licht van de wereld. Wie Mij volgt, dwaalt niet rond in de duisternis, maar zal het licht van het leven bezitten.” (Joh 8, 12)
In het Lucas-evangelie is het de oude Simeon die in de tempel
Jezus bezingt als het licht dat voor alle heidenen straalt. (Lc 2, 32)
Dat hoorden we zonet in de evangelielezing van dit feest, dat weliswaar het meest gekend is als ‘Maria-Lichtmis’ maar eigenlijk het feest is van de Opdracht van de Heer.
Het is niet zozeer een Maria-feest, maar eerder een Jezus-feest.
Homilie voor de derde zondag door het jaar A 25 januari 2026
Homilie voor de derde zondag door het jaar A 25 januari 2026
Het nazi-juk werd weggenomen. Leven wij en alle mensen sindsdien echt bevrijd? En is sinds de Verlichting alle menselijke waanzin ook verdwenen?
Vorige zondag hoorden we in de evangelielezing
uit het eerste hoofdstuk van het Johannesevangelie
dat Johannes de Doper Jezus aanduidt als het Lam Gods dat de zonde van de wereld wegneemt.
Dat betekent dat Jezus een einde maakt
aan de toestand van vervreemding waarin de mensheid verkeert.
De mens is vervreemd van zijn eigen wezen, van God en van zichzelf, beantwoordt niet meer aan de mens die God voor ogen had,
een wezen dat in eenheid met God leeft en in staat is onvoorwaardelijk lief te hebben. Jezus neemt die toestand weg door de doop van de Geest,
het inplanten in het hart van de mens van zijn gezindheid waardoor de mens in totale eenheid met God leeft
en een volkomen liefde, vrede en vreugde kent.
In het begin van het relaas van Jezus’ optreden in het Matteüsevangelie duidt de evangelist - met behulp van een citaat uit de profetie van Jesaja – Jezus aan als het licht dat het duister waarin de mensheid leeft wegneemt.
Laat er geen twijfel over bestaan dat ook dit geschiedt door het doopsel van de Geest.
Homilie voor de 2de zondag door het jaar A 18 januari 2026
Homilie voor de 2de zondag door het jaar A 18 januari 2026
Jan van Eyck, Het Lam Gods (detail)
De blik van het Lam is een uitnodigende blik.
Het is de blik van de Christus die ons oproept tot navolging, tot een leven met zijn gezindheid.
Zie, het Lam Gods dat de zonde van de wereld wegneemt.
Er staat wel degelijk ‘de zonde’ en niet ‘de zonden’. Zonden worden vergeven, niet weggenomen.
En die zonden zijn niet vergeven omdat Jezus voor onze zonden geboet heeft, in onze plaatst gestraft werd door een straf eisende God.
Dat onze zonden zijn vergeven betekent dat niets ons van Gods liefde kan scheiden. Maar ‘de zonde van de wereld’ houdt wel in dat wij ons afscheiden van God,
dat wil zeggen, dat wij in ons denken, spreken en handelen niet meer beantwoorden aan wat God van ons wil,
dat we dus ophouden ons ware zelf te zijn, vervreemd zijn van onszelf.
Homilie voor het feest van het Doopsel van de Heer 11 januari 2026
Homilie voor het feest van het Doopsel van de Heer 11 januari 2026
‘Dit is mijn dochter’….
In de evolutie van het leven op aarde verschijnt de mens
als er in het dierenrijk, in de klasse van de zoogdieren en de orde der primaten een wezen verschijnt dat een bewustzijn verwerft, weet dat het er is,
weet dat het anders is dan anderen en bewust wordt van zijn identiteit.
Naast vele andere wonderen in de evolutie van het leven
is dat een wonder dat zeker kan tellen en geschiedenis op gang bracht, een evolutie die niet meer natuurlijk kan genoemd worden.
Een kind dat geboren wordt is ook een groot wonder
en in de eerste levensjaren van een kind grijpt ook het wonder plaats van het ontstaan en van de ontwikkeling van het bewustzijn.
Het kind weet dat het er is en leert ‘ik’ zeggen tot het kind in de spiegel. En het weet op de duur niet alleen dat het er is, maar ook wie het is.
Het beseft dat het het kindje is van die ouders, broer of zus van dat kindje, lieveling van die oma en opa, en verder, dat het geboren is op die dag,
in die stad en in dat land en het met vele anderen die taal spreekt. Het kind leert ook zijn vaardigheden en talenten kennen,
en verder volwassen wordend wordt het bewust van angsten en verlangens, van dromen, van geaardheid, van eigen karakter en temperament.
En dat alles is echt belangrijk om als mens verder te ontwikkelen
en een eigen plaats te kunnen innemen in de mensenwereld, om daar iemand te worden.
Homilie voor het hoogfeest van de Openbaring van de Heer 4 januari 2026
Homilie voor het hoogfeest van de Openbaring van de Heer 4 januari 2026
Het hoogfeest van de Openbaring van de Heer of Epifania
valt eigenlijk op 6 januari, maar onze liturgische kalender plaatst het op de eerste zondag na 1 januari.
Omdat op dat hoogfeest het verhaal van de drie wijzen uit het Mt-evangelie horen en deze drie wijzen in de christelijke traditie koningen werden,
wordt het hoogfeest van de Openbaring ook wel het Driekoningenfeest genoemd.
In de oosterse Kerk is Epifania evenwel het feest van de geboorte van Christus.
Dat maakt meteen duidelijk dat de betekenis van het hoogfeest van de Openbaring geen andere is dan deze van Kerstmis:
we vieren de menswording van God, het verschijnen van de Christus, de geboorte van de mens in wie God zich ten volle mag openbaren, zoals Hij dat ook hoopt in ons te mogen doen.
Homilie voor het hoogfeest van de geboorte van de Heer 2025
Homilie voor het hoogfeest van de geboorte van de Heer 2025
Caravaggio (wie anders?...)
Het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond.
Op kerstavond en kerstdag gedenken we weliswaar de geboorte van Jezus van Nazaret
- van wie we eigenlijk niet weten waar en wanneer zijn geboorte precies plaatsgreep -, maar we vieren de menswording van de Christus,
of om het met een theologisch woord te zeggen:
de incarnatie, het ‘in het vlees treden’, ‘het vlees aannemen’.
God heeft zich ‘geincarneerd’: letterlijk betekent dat dus,
dat Hij zich in het ‘vlees’, (Lat. caro, carnis) d.i. in het geschapene zichtbaar en ervaarbaar heeft gemaakt.
Daardoor werd God definitief meer dan de inhoud van een idee.
Hij werd de inhoud, de mogelijkheid van een zeer concrete ervaring. Dat is het heel eigene van het christelijke godsbeeld.
De schepping en niets van wat geschapen is, is God, maar allen zijn we goddelijk, alles is goddelijk,
alles is en wij allen zijn tastbare, zichtbare, hoorbare,
ervaarbare aanwezigheid en openbaring van Gods wezen, van zijn liefde.