Homilie Vijfde Paaszondag A 2026
Vijfde Paaszondag A Hand 6,1-7 1Petr 2,4-9 Joh 14,1-12
Als we Lucas in de Handelingen van de Apostelen horen vertellen van interne spanningen rond de voedselverdeling in de eerste gemeenschap van Jeruzalem, voelen we ons onmiddellijk op ons gemak. Reeds enkele weken na de verrijzenis wordt er ruzie gemaakt! De idyllische beschrijving van de eerste kerk van
Jeruzalem zou ons kunnen ontmoedigen als er niet die toets van realisme was, waar we in onze eigen kerk maar al te vertrouwd mee zijn, dat mensen die het niet met elkaar eens zijn.
Niet alleen de discussie rond de voedselverdeling, maar ook de moeilijkheden en weerstanden om het Woord te geloven en te gehoorzamen, waarvan de eerste Petrusbrief getuigt, en de vragen die Thomas en Philippus in het Evangelie van Johannes aan Jezus stellen, brengen ons dichter bij de realiteit die de onze is, die we in onze kerk en onze gemeenschappen gewend zijn:
namelijk die van uiteenlopende standpunten, van twijfels en geschillen. Hoe frustrerend en irriterend ook, ze horen bij de
realiteit van ons mens-zijn. En er is veel liefde en geduld, maar ook onderscheiding en humor nodig, om je er niet door te laten overweldigen en ontmoedigen.
Homilie Vierde zondag van Pasen A 2026
V
Vierde zondag van Pasen A Hand 2,14a.36-41 1Pe 2,20-25 Joh 10,1-10
Van de aansporing uit Handelingen: “Redt u uit dit ontaarde geslacht” (Hand 2,40) loopt er een lijn naar het citaat uit de eerste Petrusbrief: “Gij waart verdwaald als schapen maar nu zijt ge teruggekeerd naar de herder en hoeder van uw zielen” (1Pe 2,25). Deze lijn mondt uit bij de beelden waarmee Jezus zich vandaag in het Evangelie openbaart: die van de ware herder en van de deur die leidt naar redding en leven in overvloed. Een deur markeert altijd de grens tussen twee ruimten, tussen een buiten en een binnen, tussen onveilig en beschermd, tussen reddeloos en redding. Gemakshalve situeren we ons aan de goede kant van de deur. En misschien is dat ook zo. Belijden we Jezus Christus niet als onze Heer, zijn we niet in zijn dood gedoopt en delen we niet in zijn verrijzenis? “Wat je wilt worden, dat ben je al in hoop”, zei de heilige Augustinus. Bevinden we ons dan niet aan de goede kant van de poort die toegang verschaft tot de Vader en tot het Koninkrijk? We kunnen het alleen maar hopen.
Homilie Derde Paaszondag A 2026
Derde Paaszondag A Hand 2,14.22-28; 1Petr 1,17-21; Lc 24,13-35
Automobilisten onder u weten hoe belangrijk het is bij een kruispunt de juiste afslag te nemen. Als je op de ringweg rond Parijs een verkeerde keuze maakt, loop je het risico vele kilometers te moeten omrijden. Ieder kruispunt betekent het maken van een keuze. Is ons leven geen aaneenschakeling van kruispunten en dus van het maken van keuzes? In de middeleeuwen plaatste men op een kruispunt vaak een kruis. De reiziger kon bij dit kruis bidden en hulp vragen de juiste keuze te maken. Met de ontvangen onderscheiding kon hij dan zijn weg vervolgen. Vandaag zien we bij kruispunten vooral veel bewegwijzering. Zijn we het verleerd God te betrekken bij onze keuzes? Kruisen langs de weg staan nu vaak waar er slachtoffers gevallen zijn. Die herinneren ons alleszins aan de risisco’s van de weg.
Homilie Tweede Paaszondag 2026
T
Tweede Paaszondag A Hand 2,42-47 1Petr.1,3-9 Joh.20,19-31
Pasen is het feest van de vreugde en de blijdschap want Jezus is verrezen. Maar toch... als we het evangelie goed beluisterd hebben, vinden we bij Jezus’ leerlingen maar weinig vreugde en enthousiasme. We zijn eerder getuige van onrust, paniek en tegengestelde reacties: de ene gelooft, de andere gelooft niet. De eensgezindheid van de jonge Kerk, zoals beschreven in de Handelingen van de Apostelen, is er nog niet te vinden. Integendeel, de leerlingen zijn bang en hebben hun deuren gesloten uit vrees voor de Joden.
Kunnen we wel echt Pasen vieren en aan de vrede en vreugde deelachtig worden, als we niet echt geloven dat Jezus verrezen is? Maar dat geloof is niet zo vanzelfsprekend. Dat is wat het evangelie ons vandaag duidelijk wil maken. We ontmoeten in dat evangelie een leerling, een ooggetuige, die veel moeite heeft te geloven dat Jezus verrezen is. We kennen hem allemaal, die ongelovige Thomas. Misschien werd er vroeger vanuit de zekerheid van het geloof wat op hem neergekeken, maar we zijn hem de laatste tijd sympathieker gaan vinden. Tegenwoordig is hij degene die het dichtst bij onze kritiek en onze twijfels staat.
Homilie Pasen 2026 dagmis
Pasen 2026 dagmis Hand 10,34a.37-43Kol 3,1-4 Joh 20,1-9
Het woord Pasen komt van het Hebreeuwse Pesah, wat iets als “passage” of “doorgang” suggereert. Het woord verwijst naar het exodusgebeuren: de uittocht uit Egypte, de doorgang door de Rode Zee en de intocht in het Beloofde Land. Telkens is er een beweging of dynamiek mee gemoeid. Met Pasen vieren wij, christenen, Christus’ overgang van dood naar leven. Per slot van rekening is Hij dat definitieve Paaslam dat de Hebreeën slachtten bij de bevrijding uit Egypte. Hij is het Lam van God dat de zonden van de wereld wegdraagt en een nieuwe schepping doet aanlichten. Pasen is een gangpad van dood naar leven en veronderstelt actie en beweging. En daarvan getuigt het Evangelie van deze Paaszondag op wel heel sportieve wijze: er wordt heel wat in gerend en gelopen.
Homilie Vijfde zondag Vasten A 2026
Vijfde zondag Vasten A Ez. 37,12-14 Rom. 8,8-11Joh 11,1-45
“Lazarus, hierheen, naar buiten, naar het Licht, kom naar Mij toe!” Deze woorden, broeders en zusters, die Jezus bij het graf van zijn overleden vriend uitspreekt – letterlijk staat er dat Hij ze uitschreeuwt met grote stem – spreekt Jezus ook tot ons. “Jij die nog dwaalt in het duister van twijfel en ongeloof, jij die je nog ophoudt in het domein van de dood waar alleen getreurd en getroost wordt, kom naar buiten, kom naar het licht, komt tot leven!”
De opwekking van Lazarus is opnieuw een openbaringsverhaal. Zoals Jezus zich beide vorige zondagen openbaarde, eerst aan de Samaritaanse als de bron die haar diepste dorst kon stillen, en daarna aan de Blindgeborene als het licht van de wereld, zo openbaart Hij zich nu als het leven van de mensen. Het ware leven wel te verstaan, dat van de Geest. Want door de zonde blijft uw lichaam weliswaar door de dood getekend, schrijft Paulus aan de Romeinen, maar uw geest leeft door de gerechtigheid. En als de Geest van Christus in u woont, zal Hij die Christus uit de dood deed opstaan, ook uw sterfelijk lichaam eens doen verrijzen door de kracht van zijn Geest (Rom 8,10-11). Lazarus wordt vandaag door Jezus ten leven gewekt, maar nog niet om eeuwig te leven.