Homilie voor het hoogfeest van Pinksteren 24 mei 2026

Homilie voor het hoogfeest van Pinksteren 24 mei 2026


Ik zou jullie graag op dit hoogfeest van Pinksteren een waarheid vertellen en ik hoop dat jullie deze waarheid vertrouwen, dat jullie er in geloven.
Het is geen waarheid die ik zelf heb uitgedacht.
Het is een waarheid die aan mij ook is verteld en waarin ik geloof. Ik ervaar dat die waarheid waar is en ik tracht haar ook te beleven.

We hebben allen de Heilige Geest ontvangen.
Dat betekent dat God in ons is en dat de verrezen Heer in ons leeft. Hij is in ons de inspiratie, de kracht om een nieuw mens te worden, om een ander leven te leiden en mee te bouwen
aan een vredevolle en rechtvaardige wereld.
De nieuwe mens die we kunnen worden is geen andere dan Christus zelf zijn,
waardoor we God openbaren in ons leven.
We weten en geloven dat God – die in ons woont - liefde is
en dat we door onze medemensen en de schepping lief te hebben God openbaren, tonen wie God is.
Die liefde is zorg, verantwoordelijkheid, mededogen en barmhartigheid.

Jezus vraagt van ons die liefde ook
voor medemensen die we niet zo sympathiek vinden en die we soms terecht kunnen haten.
Ik wou jullie allen nu vertellen hoe we kunnen zien
dat in een mens de Heilige Geest niet alleen aanwezig is
maar die mens zich ook laat leiden en inspireren door de Heilige Geest. Jullie zouden spontaan kunnen antwoorden:
omdat het een liefdevol mens is.
Maar ik zeg jullie dat we dat kunnen zien omdat die mens een mooi en heerlijk mens is. Het heeft niet eerst iets te maken met uiterlijk, maar met een uitstraling van een innerlijk,
van innerlijke vrede en vreugde.
Want die zijn dé kenmerken van een ‘geestelijk mens’. Innerlijk vredevol is de mens die zich niet wil bewijzen,
niet de aandacht op zich wil vestigen, zichzelf niet in het centrum zet.
Innerlijk vredevol is de mens die tevredenheid uitstraalt en niet op alles en iedereen kritiek heeft
en niet over alles en iedereen commentaar levert. Innerlijk vredevol is de mens met zin voor humor en die zichzelf best ook kan relativeren.

Innerlijk vredevol is een mens die met zichzelf tevreden is om hij of zij zich werkelijk bemind en aanvaard weet
en ook zichzelf aanvaardt en bemint.
En vreugdevol is een mens die kan glimlachen, geen gemaakte en bedreiglijke glimlach,
geen glimlach waarachter men zich verbergt.
Lief en vriendelijk en blij doen heeft niets met de Heilige Geest te maken. Want veel gedoe is ‘doen alsof men is’ zonder echt te zijn.
Nog even iets over de liefde….
De meest goddelijke uiting van de liefde is de vergeving. Wanneer iemand van harte en gemeend kan vergeven en in vrede en met vreugde met de andere kan omgaan, dan is de Heilige Geest zeker aan het werk in die mens.
En wie niet kan vergeven
heeft soms ook nog wel zichzelf te vergeven.